We weten uit zijn dagboek dat Robert Boyle een halve liter urine destilleerde op 1 September 1662 en het resultaat biteing enough upon the tongue vond. We weten niet – en ik zeg maar goed ook – wat mensen in de rest van engeland, europa, de wereld op die dag aan het doen waren. Dagboekschrijvers waren zeldzaam, en van al die dagboeken is er maar een handjevol bewaard gebleven. De dagboeken en notities die er nu nog zijn staan vaak helemaal op internet, voorzien van honderden aantekeningen van experts.
Op dit moment is het aantal blogs wereldwijd de 60 miljoen gepasseerd. En dat zijn niet allemaal vooraanstaande wetenschappers die iets te melden hebben. Miljoenen bladzijden aantekeningen – interessant of niet – worden per dag aangemaakt en opgeslagen. Voor de eeuwigheid opgeslagen, zolang de opslagcapaciteit net zo snel groeit als de aanmaak.
Maar de hoeveelheid data groeit sneller dan de capaciteit van mens of machine om er iets zinnigs uit te destilleren. Net als sommige Italiaanse steden zullen we langzaam maar zeker verzinken in onze immondizia. Of misschien is het nog wel erger als we alles wel terug kunnen vinden. Geen enkele uitspraak zal nog origineel blijken te zijn. Alle gedachten zijn al een keer gedacht, alle uitspraken reeds uitgesproken. Het is duidelijk: er is maar één weg voorwaarts: informatievernietiging !
De Information Disposal Machine is verbonden met alle computers ter wereld – net als bijv. Google dat is. Maar in plaats van steeds maar informatie toevoegen aan de “global village” is de IDM bezig met het omgekeerde. Alles dat het bewaren niet waard is wordt naar een enorme prullenbak gesleept en keert daaruit nooit weer terug.
Al was het alleen maar om ook ons nageslacht de ervaring te gunnen om – zoals Boyle – dingen voor jezelf uit te vinden !